تاريخ امامت امام كاظم عليه السلام امام موسى بن جعفر عليه السلام در سال 128 هجرى از مادرى به نام حميده بربريه تولد يافت . او به دليل برخوردارى از حلم و شكيبايى در مقابل مخالفان و فرونشاندن خشم در مقابل دشمنان ، به « كاظم » ملقب گرديد . امام كاظم از سال 148 - 183 مقارن با حكومت چهار خليفه عباسى ، منصور ، مهدى ، هادى و هارون‌الرشيد ، امامت شيعه را بر عهده داشت كه آغاز استبداد و اوج اقتدار آنها بود . ايشان در زمان خود به علم و تقوا و زهد و ديانت و عبادت شهرت داشت ؛ تا جايى كه ابن ابىالحديد معتزلى در باره امام كاظم عليه السلام مىنويسد : « فقاهت ، ديانت ، عبادت و بردبارى و شكيبايى ، همه در آن حضرت جمع بود » . « 1 » بزرگوارى و زهد و عبادت امام كاظم عليه السلام به قدرى شهره بود كه هارون‌الرشيد سرسخت‌ترين دشمن امام نيز مىگويد : « اين مرد [ / موسى بن جعفر ] از راهبان بنىهاشم است » . « 2 » دوران امامت امام كاظم عليه السلام هم‌زمان با تثبيت حاكميت عباسى و قيام‌هاى متعدد علويان عليه عباسيان است ، از اين‌رو با سخت‌گيرى بيشترى نسبت به شيعيان برخورد كردند . از سويى چون قيام مسلحانه و آشكار علويان - همانند واقعه فخ - سبب هراس عباسيان از شكل‌گيرى يك جريان قوى علوى گرديد ، فشار آنان به جريان‌هاى فكرى مخالف افزايش بيشترى يافت . از همين روى ، امام كاظم عليه السلام به‌شدت سياست تقيه را پيشه كرد و از هر نوع افشاى اسرار و روابط با شيعيان و آشكار نمودن آيين و امور عبادى و مذهبى شيعه ، سخت جلوگيرى نمود ؛ تا بدانجا كه حتى گاه در احاديث منقول از حضرت ، نام ايشان حذف و با عبارت « عن الرجل » نقل شده است تا از انتساب آشكار روايت به امام عليه السلام جلوگيرى شود . امام عليه السلام نيز توصيه مىكرد كه اگر

--> ( 1 ) . عزالدين هبةالله بن محمد بن ابىالحديد مدائنى ، شرح نهج‌البلاغه ، ج 15 ، ص 273 . ( 2 ) . ابوجعفر محمد بن على بن حسين بن بابويه قمى ، عيون اخبار الرضا عليه السلام ، ج 1 ، ص 31 .